Nuh'un Gemisi

Deniz ve Mehtap

Balık ve Deniz

Kurtuluş

Deniz Kirliliği

Balıklara Özgürlük

Dilek

Sersem tertemiz mavi denizi mavi  gökyüzüne.  Uçursam, balıkları gökyüzünde. yüzdürsem martıları denizlerde.  Bir iyilik yapsam sadaka niyetine; güldürsem bütün yüzleri.

Profösör  

Büyük ve Küçük

Büyük küçükle
kavga ederse, 
büyük küçüğü döver. 

Büyük küçük balığı 
takip ederse, 
büyük balık küçük balığı 
sonuç olarak
yer ve yutar yer.

Profösör

Küçük Balık

Deniz... Kumsal... Gökyüzü!..

Huzurun kapısından girer gibiyiz.  Gökyüzü ve deniz  kadar sakin bir ressamın fırçasından süzülmüş gibiyiz. Gökteki bulutlar, denizdeki dalgalar  olasıya sakin. Ufuk çizgisine yakın iki insan; biri sen biri de ben gibiyiz.  İkimiz birden sükun içindeyiz... Ey uçsuz bucaksız deniz ve kumsal en az gökyüzü kadar güzelsiniz.

Profösör

Zaman ve Sen

Mavi gökyüzü ve  mavi deniz; Öpüşür upuzun kumsallarda...

Zaman akrep ve yelkovan; Var mı seni benim gibi anımsayan!

Profösör

İstanbul'u Seviyorum

İnsan iki türlü ağlar

Biri mutluluktan, huzurdan

Diğeri azaptan, ıstıraptan.

İstanbul'u seviyorsan eğer;

Hüzünlenir ağlarsın...

...

Bir şiir yazsan

Kelimeleri bulamazsın..

Güneşin batışı;

Sanki tarihin arka sayfası.

Biraz inanç, biraz umut...

...

İyi ki varsın,

İyi ki hayatımdasın,

Aziz İstanbul...

Profösör

Özlemim

Bir deniz mevsimiydi kendimi denize attığım. Lacivert mavisiyle dalgalara kafa tuttuğum. Bir tarafımda kalbimde beslediğim ölümsüz  sevgim ve sen, bir tarafımda köpük köpük kabaran öfkem ve ben. Hani nerdede uçuşan martılar, nerede oynaşan balıklar hepsi benim. Ey mavi gözlü denizim seni özledim. Özledim seni ey altın sarısı sahilim. Bekliyor beni yeni yeni ufuklar, bekliyor beni haşin rüzgarlar. Az kaldı az; tatlı bir sabah rüzgarına yelken açacağım... Bir çılgın gibi denizlerde yaşayacağım.

Profösör

Yer mavi gök mavi. Güneş mavi ay mavi... Bütün yıldızlar mavi. Hani nerede mavi martılar ve nerede mavi balıklar!.. Bütün şiirler, bütün  romanlar ve bütün öyküler mavi. Gece mavi, gündüz mavi... Her yer ve her şey mavi; Sen ve Ben masmavi.

Profösör

Bir zamanlar yazın dünyasında Kemal Tahir'ler, Aziz Nesin'er, Fakir Baykurt'lar,  öyküleriyle romanlarıyla adeta kasıp kavuruyordu. Bir taraftan körüklü çizmeli, yuvarlak şapka, eli kırpaçlı baskıcı  köy ağaları bir tarafta çıplak ayaklı, nasırlı elleriyle tarlalarda iş gören ırgatlar, marabalar anadolunun kırsal bölgelerindeki eserlerinde uzun uzun anlatılırdı. Anadolunun bu çilesinden kaçarak şenhre tahta bavullarla gelenler, özellikle siyahbeyaz türk filmlerinde gördüğümüz sahnelerde olduğu gibi Haydarpaşa  tren garında nefes aldıklarında onları martılar, bacalarından duman tüten, zaman zaman düdüğünü kesik kesik öttüren  vapurlar,  karşı sahildeki eskiİstanbul'un ihtişamı adeta onları büyülüyordu. İstanbul bu; İstanbulda olmanın keyfiyle  köyden kasketiyle gelen tahta bavullu adam, parlak ve metal olan,  tütün tabakasından bir cigara çıkartıp yakarken, dumanı da   rüzgardan kavruk olan yüzüne savruluyor,  aynı zamanda içten gelen bir sevinçle  gözleri büyülü bir  ışıltıyla parlıyordu sanki. İstanbul'a gemişti artık... İçinden "İstanbul'un taşı toprağı altındır" diyerek inancını umuduyla pekiştiriyordu.

Fotorafiker: Hurşit Akyıl

Özgürlük

Engin denizlerde özgürce yaşamak varken, bir poşet suda boğulmak ister mi ki balık. Bir kavanozda, ya da bir akvaryumda tutsak bir balık, özgürce yaşayabilir mi sizce!.. Dar bir mekanda volta atmak gibidir akvaryumda yüzmek. İnsanın da vardır tutsaklıkları. Balıklerı, kuşları tutsak eden tutsaklıkları. Günahlarına tutsaktır insan Allah'a kul olmadıkça. 

Profösör

Kırmızı Balık

Olta balığı olmak istemem. Eninde sonunda ateşte pişmek var. Bir süs balığı olmak, kırmızıya boyanmak isterim. Bir camekanlık, bir kavanozluk özgürlüğe evet derim. Bir fanusta ne kadar nefes alabilirsin; bir akvaryumda ne kadar cilve yapabilirsin. Kaderde balık olmak varsa, istersen balinada yaşayabilirsin. Bu dünya tatminsiz bir insan için zindandan beter olmalı. Bir kul zikrettikçe, şükrettikçe bu dünya cennet olmalı.

Proösör

Gece Bitmeli, Sabahı Beklemeli.

Aşk ve Hüzün'den

Kumsalı kucaklayan denizler gibi, sahille öpüşen dalgalar gibi, o bir akılalmaz duyguydu gelip geçti.. Bir zamanlar deli gibi sevmiştim onu dedi. Güneş sadece  bizim için doğuyor, mehtap sadece bizim için parlıyordu sanki. Ne olduysa oldu; birden dünyam karardı, hülyam karardı. Sanki gönlümden bir yıldız kaydı; O sendin işte diye kendi kendine sayıkladı. Yarı sarhoş, yarı ayık, zavallı adam, acınacak durumda olan bir meczub gibiydi adeta. Burası bir kır eviydi; zaman zaman burada inzivaya çekilirdi bu adam. Gecenin yarısı, vakit ilerlemişti. Lambayı üfledi, camı çerçevesi kırık pencereden küçük bir yıldız parlıyordu. Bu bir umut işareti olabilirdi.  Tekrar güneşi tekrar görmek için gece bitmeli ve sabahı beklemeliydi.

Profösör

Akşam iş dönüşünde, camiler, minareler, kuleler, kubbelerle yüklü tarihi yarımadadan ayrılışın hüznü perde perde çöker akşam karanlığında. Fakat Eminönü-Kadıköy vapuru seni beklemektedir teselli etmeye; vapurdasın, güvertedesin, esen iyot kokulu bir oğaz rüzgarı saçlarınla oynaşmaktadır. Mehtap koskocaman bir büyü gibi gökyüzünde parlamaktadır. Bir tarafta tarihi kadim bir hüzün, bir tarafta da denizle beslenen bir şiirin koynundasın. Sevgi nedir, şefkat nedir, merhamet nedir dersen eğer; seni seven ve seni anlayandır. İletişim  bir vapur güvertesinde, çayla simitle uçuşan martılarla buluşmaktır. Tebessüm ise maziye birlikte bakıp, geleceğe birlikte göz kırpışmaktır.

Profösör

Bir Duygu Paylaşımı

Bir Çiçek Açsın

Bu gece ay sanki yanımdaydı

Duygular, düşünceler canımdaydı

Yıldızlar göz kırpadursun

Dolunay suda yıkana dursun

İnsan isterse aya tutulur

Ay isterse güneşle vurulur

Ellerim  ayaklarım zincirlense de

Bu fakir prangalardan kurtulur

Gökte bir yıldız parlasın

Denizde bir gemi yelken açsın

Yüreğimi yakan çöllerde

Bir çiçek açsın koklansın

Profösör