Bir Sevgi Dirilişi

İlkbaharın çiçek açışı, yeşillenişi ve dirilişi kadar, sonbaharın da sararıp solan kuru yaprakların yere düşüsü de insanı derinden düşündürüyor. İşte bir yaşam öyküsü; açan çiçkler soluyor ve  yeşeren yapraklar sararıp kuruyor. İlahi bir kanun bu, bir tabiat döngüsü, sanki bir ömür törpüsü. Sanki nefes alıp vermiyoruz; daha doğarken  ölüyoruz ve ölümü şimdiden bekliyoruz. Hakikat sevgiden ibarettir desek, bunu idrak etsek, okusak tabiatı, akledip muhakeme etsek herşey birer ibret ölüm gibi. Ölümsüzlüğe götüren bir tek hakikat var o da muhabbet ve ünsiyet gibi. Seveceksiniz ve kaynaşacaksınız. Birey olmaktan ve  bencillikten kurtulup birlik ve birlikte olacaksınız. İşte o zaman insansınız. Bir kuru yaprak diğer bir kuru yaprağı buluyorsa toprakta, birbirinin değerini biliyor demektir. Hakikatin gereğini yapıyor demektir. Yaprak yaprak üstünde, taş taş üstünde ve toprak toprak toprak üstünde. Sonrası bir ölüm sessizliği; ölüm sessizliği içinde bir sevgi dirilişi... 

Kuraklık ve Canlılar

Bahar

Bir Nevi Özgürlük

Yağmurdan sonra bütün doğayı kokuya boğan çılgın  toprak kokusu. Bir o kadar da yağmura teslim olan beyaz papatyaların sarı benek kokusu. Bir kır evinde yaşamak ve bir uçsuz bucaksız boz kırda özgürce haykırmak isterdim doğrusu.

Profösör

Akrobasi Yeteneği

Hayata tutunmak için inanmak ve umutla yol almak gerek. Her şarta göre yetenek kazanmak ve  bilinçli olmak gerek. İnsanın refleksleri duygu ve düşüncelerine bağlı kalırken, hayvanlarda hatta böceklerde durum dürtüden ibaret fıtratlarına kodlanmış olabilir. 

Nafakasını arayan bir böcek beklemediği bir durumla  küçük bir  bitkinin dalında asılı kalabilir. Onun fıtrattan olan yeteneği akrobasi yapmak değildir. Aynı durum biz insanlar için sonradan kazanılan bir yetenektir. Ancak bu yeteneği kazanmak için çok çalışmayı gerektirir. İbret almak için bu böcek biz insanlara yeter.

Profösör

Hayatımın parantezi

Benimkisi biraz kendimden, biraz kentli kimliğimden uzaklaşmaktı. Çocukluğumun geçtiği coğrafyada nefes almaktı... Unutamadığım çocukluk hatıralarımın depreşmesiydi belki de bu. Belki masumiyetimi doğada arayışımdı. Belki de bu bir maceraydı ruhumu okşayan,  gençlik yıllarımdan kalan. Yürünecek yol var; dağlar, ovalar, yaylalar. Güneş var ısıtacak beni; bulutların arkasında saklanan ve benimle körebe oynayan... Beni gölgeleyen var, yukarıda başımın üstünde yeri olan bulutlar. Bir yılı dörde böldüm; üçer ay, üçer ay... Üç aylık zaman diliminden birini kendim için ayırdım... Kendimi çok özel bir parentez içinde buldum. Bu geçirdiğim üç aylık zaman diliminde sanki ben,  bir masal kitabının sayfalarında yeniden hayat buldum. 

Profösör

Fotoğraf: Gazeteci yazar, fotoğraf sanatçısı Hurşit Akyıl

İşte ben yine burdadayım !..

İşte ben yine buyum; buradayım, sizlerleyim, dostlarımlayım... Kayıplara karışmıştım; bulundum da geldim... Kendimi kendim kaybettim; yine kaybolan kendimi kendim buldum. Dağ demedim, taş demedim,  tabiatın doğallığında bütün olumsuz duygu, düşünce ve davranışları tarihin çöplüğüne fırlattım da geldim. Bir dilek tuttum; bütün dostlarım için adına huzur dedim. Mutluluk dedim. Umut dedim. Yaşam dedim.

Profösör



Fotoğraf: Fotoğraf sanatçısı,
gazeteci ve yazar Hurşit Akyıl 

Özlem

Bir yaşam umudu belirdi ufuktan. 

Sabah vaktidir şu an; 

Kıpkırmızıdır, kırmızı kızıl tan. 

Güneş ha doğdu ha doğacak; 

Sabah vaktinde  kuşlar cıvıldaşacak. 

Akşam yapraklarını yuman çiçekler, 

Sabah yeniden açılacak. 

Bir arı uçtu burnumun ucundan;

"Wızzzzzzzzzzzzzzzzzzzz!..." 

Çiçeklerden bal alacak durmadan. 

Dağ arasında yemyeşil tepeler; 

Çoban kaval çalar, koyun kuzu meler.

"Meeeeee!... Meeeeeeeeeeeeeeeee!.." 

Bir kuzu sürüden ayrılmış, 

Anne koyun huzursuz, acı acı meler. 

Burası diyarı Dicle değildir; 

Yetiş Adl-i İlahi; nerede Ömer'ler.

Profösör