Yol bir... Yordam bir!..

Amaç bir, dava bir, mefkure bir, yol ve  yordam bir olunca ha sen çok çalışmışsın, çok başarı kaydetmişsin, diğeri de az çalışmış, az yol kat etmişse, az çalışan çok çalışanı neden kıskansın ki!.. Neden çekememezlik yapsın, neden hasetlik etsin!.. Oysa ortak inanç ve ortak mefkureyle varılacak nokta aynı olduğuna göre kalpler bir olmalı ve hep birden kutsal .ir davaya sarılmalı. İnsanlık böyle bir birliktelikten yana olmalı. Çünkü zerre kadar bir iyiliğin  evren kadar değeri vardır. Birimizin bir başarısı bütün müslümanlara aittir. Birimizin hakikate koşması bütün insanlığa davettir. Önemli olan birbirimizi anlamak ve olgun insan olmaktır.

Profösör

Geçmiş Zamandan

Sessiz, sakin, yorgun ve ya lın bir duruş. Y avaş yavaş ölmek belki de budur... Belki de bu umutsuz yok oluş. Dar yollar, çıkmaz sokaklar olsa da ne yazar.!. Oysa bütün yollar Allah'a çıkar...

Profösör

Fotoğrafı çeken: Hurşit Akyıl
Yer: Kırtepe köyü
Tarih 2013 ağustos

Hayatımın parantezi

Benimkisi biraz kendimden, biraz kentli kimliğimden uzaklaşmaktı. Çocukluğumun geçtiği coğrafyada nefes almaktı... Unutamadığım çocukluk hatıralarımın depreşmesiydi belki de bu. Belki masumiyetimi doğada arayışımdı. Belki de bu bir maceraydı ruhumu okşayan,  gençlik yıllarımdan kalan. Yürünecek yol var; dağlar, ovalar, yaylalar. Güneş var ısıtacak beni; bulutların arkasında saklanan ve benimle körebe oynayan... Beni gölgeleyen var, yukarıda başımın üstünde yeri olan bulutlar. Bir yılı dörde böldüm; üçer ay, üçer ay... Üç aylık zaman diliminden birini kendim için ayırdım... Kendimi çok özel bir parentez içinde buldum. Bu geçirdiğim üç aylık zaman diliminde sanki ben,  bir masal kitabının sayfalarında yeniden hayat buldum. 

Profösör

Fotoğraf: Gazeteci yazar, fotoğraf sanatçısı Hurşit Akyıl