Bir şiirdi zaman

Bir şiirdi her an zaman

çocukluğumuzdan kalan

Bak ömür nasıl  geçiyor

Patikalardan, yollardan.

Bir kütük yanardı ocakta

Isınırdık hemen oracıkta.

Gölgelerimizle oynaşırdık

Masal kitablarında yaşardık.

İşte ben, işte tepeler, dağlar

İşte ben, işte yollar, bulutlar.

İçimde bir büyük fırtına var

Yollar, bulutlar, dağlar kadar.

Profösör

*Fotoğraf: Hurşit Akyıl

Hayatımın parantezi

Benimkisi biraz kendimden, biraz kentli kimliğimden uzaklaşmaktı. Çocukluğumun geçtiği coğrafyada nefes almaktı... Unutamadığım çocukluk hatıralarımın depreşmesiydi belki de bu. Belki masumiyetimi doğada arayışımdı. Belki de bu bir maceraydı ruhumu okşayan,  gençlik yıllarımdan kalan. Yürünecek yol var; dağlar, ovalar, yaylalar. Güneş var ısıtacak beni; bulutların arkasında saklanan ve benimle körebe oynayan... Beni gölgeleyen var, yukarıda başımın üstünde yeri olan bulutlar. Bir yılı dörde böldüm; üçer ay, üçer ay... Üç aylık zaman diliminden birini kendim için ayırdım... Kendimi çok özel bir parentez içinde buldum. Bu geçirdiğim üç aylık zaman diliminde sanki ben,  bir masal kitabının sayfalarında yeniden hayat buldum. 

Profösör

Fotoğraf: Gazeteci yazar, fotoğraf sanatçısı Hurşit Akyıl