Ruh ve Beden

İnsan etten ve kemikten ise, Hani bunun ruhu neresinde... Her an terkedecekmiş gibi her nefes aldığımızda. Beden yalvaracak ruha Beni terket, beni terket diyerek yaşlılığında. İmanı olan yaşlandıkça güç kuvvet bulacak. O da bilir ki; insan güçlü imanıyla vuslata ulaşacak...

Profösör

İşte ben yine burdadayım !..

İşte ben yine buyum; buradayım, sizlerleyim, dostlarımlayım... Kayıplara karışmıştım; bulundum da geldim... Kendimi kendim kaybettim; yine kaybolan kendimi kendim buldum. Dağ demedim, taş demedim,  tabiatın doğallığında bütün olumsuz duygu, düşünce ve davranışları tarihin çöplüğüne fırlattım da geldim. Bir dilek tuttum; bütün dostlarım için adına huzur dedim. Mutluluk dedim. Umut dedim. Yaşam dedim.

Profösör



Fotoğraf: Fotoğraf sanatçısı,
gazeteci ve yazar Hurşit Akyıl 

Özlem

Bir yaşam umudu belirdi ufuktan. 

Sabah vaktidir şu an; 

Kıpkırmızıdır, kırmızı kızıl tan. 

Güneş ha doğdu ha doğacak; 

Sabah vaktinde  kuşlar cıvıldaşacak. 

Akşam yapraklarını yuman çiçekler, 

Sabah yeniden açılacak. 

Bir arı uçtu burnumun ucundan;

"Wızzzzzzzzzzzzzzzzzzzz!..." 

Çiçeklerden bal alacak durmadan. 

Dağ arasında yemyeşil tepeler; 

Çoban kaval çalar, koyun kuzu meler.

"Meeeeee!... Meeeeeeeeeeeeeeeee!.." 

Bir kuzu sürüden ayrılmış, 

Anne koyun huzursuz, acı acı meler. 

Burası diyarı Dicle değildir; 

Yetiş Adl-i İlahi; nerede Ömer'ler.

Profösör