Batı Bukelamun Gibidir

Batı tahrif edilmiş kendi kutsal kitapları olan  incile bile inanmaz.  Fransız devrimi kliselere, derebeyliklere karşı eşiktlik ve özgürlük adına yapılmıştır. Onun için batılılar incile inanır gibi görünür ve bir kültür olarak da  isteyen kiliseye gider  günahını çıkartır, bu yolla  vicdanen müsterih olmanın  icabına bakarlar. İsmeyen gitmez, aynı zamanda da ateist düşünceye sahip olabilir, ya da İslam dışı doğudaki birtakım budizm ve brahmanizm gibi dinlerle tanışır. İsteye bir zamanların modası olan hipiliği seçer, dünya turuna çıkar.  Oysa bir sürü ve sayısız denecek kadar incil vardır. Her bir incil  çoğu konularda birbiriyle çelişir. Batı inanç ve yaşam biçimi olarak çıkmaz bir zihniyet sokağındadır. 

Batıyı idare eden güç boş turmaz;  batıda ve batıya hayran olan toplumlarda   İslam'ı öcü olarak gösterirken misyonerlik faliyetlerini kesintisiz olarak sürdürür.  Toplumları islamafobi ile korkutularak, efendilerine itaat eden bir toplum haline getiren politikalarından vazgeçmezler.  Aslında batı kültürü bu demektir. Sömürgeci, zalim bir anlayışın sahibidirler. Böyle olunca da doğal olarak medeniyetler de çatışır. Batı tarih boyunca varlığını sömürgecilikle sürdürmüştür. Bundan sonra asıl korku batı için İslami uyanıştır.

Batının korkusu  kendisinin içinde bulunduğu refah düzeninir yımılamsıdır.  Dünyayı yöneten siyonist ailelerin, kurduğu sömürü düzeni aynı zamanda batıyı bir silah olarak kullanır. Batıda da refah düzeni aynen kast sistemi gibidir. Refah paylaşyımı kademe kademe, ucu dünyayı yöneten ailelere kadar dayanmaktadır. Batıyı her zaman müslümanların cihat inancı korkutmuştur. Cihat zalimlerin korkulu rüyasıdır. Çünkü  Hak varken, batıl yok olacaktır. Onlar da bu gerçeğin  bilincindedir. Onlarda batının çöküşü ve yıkılışı ne kadar geciktirilirse onlar için o kadar iyidir düşüncesi hakimdir.  Artık eskisi gibi dünyada karşı karşıya olan, batı ve doğu bloğu yoktur. Bundan böyle Hak ve batıl vardır. Bir tarafta ezenler, sömürenler, iki yüzlü acımasız zalimler, diğer tarafta sömürülen, ezilen, zulüm gören halklar vardır. Aynı zamanda müslüman özü sözü birdir. Batı ise bukelamun gibidir. Batıya asla inanılmaz ve güvenilmez. Önemli olan bizim  inanç ve vicdan sahibi olarak, adalet ve hukuk adına  nerede durduğumuzdur. 

Profösör

Kötülükler Bela Olarak Geriye Döner

İki yanlış bir doğru etmez.  Paris'teki mizah dergisine yapılan terör saldırısı ve katliam ne kadar yanlış ise, Charlie Hebdo mizah dergisinin İslam Peygamberine ahlaksızca yaptığı saldırı da o kadar yalnıştır. Biri diğerinin müsebbibidir. Bir yanlış doğruyu getirmez, bilakis bir yanlış ancak bir yanlışı doğrur. Paris teröre lanet yürüyüşünde terör kınandı ama, terörü oluşturan sebebi konuşulmadı. Adı bile anılmadı. Bu çarpık durum gözden kaçmadı. Buna rağmen müslümanlar terörü kınadı. Müslüman liderler de Paris teröre lanet yürüyüşüne katıldılar. Müslümanlarla ilgili  olabilecek yanlış algıları da şimdiden bertaraf etmek için boy gösterdiler, dünya kamuoyuna resim verdiler. 

Hiçbir terörü İslam dini kabul etmiyor. Dinin özüne aykırı buluyor. İslam barış ve kurtuluş vadediyor. Nitekim, bazı batılı gazeteler Charlie Hebdo'nun yayın politikasını eleştirerek, onları suçlu buluyor. Elbette dinler insanlığın huzuru ve mutluluğu için vardır. Barış ve kurtuluşu için vardır. Hangi dine mensup olurlarsa olsunlar,  onların yanlışları dinlerine ve  peygamberlerine maledilemez. Kutsi değerlerine hakaret edilemez. Sadece kötü ve insanlık dışı eylemler eleştirilir, lanetlenir ve teröre karşı her türlü önlemler almak için farklı inançtaki birey ve toplumlar birbiriyle  diyalog içinde olurlar.  Hatta insanlığın  karşılaştığı savaş, açlık, kıtlık ve doğal afetlere karşı da birlikte hareket etmek insanlık açısından zorunludurlar.

Her ne olursa olsun, özgürlüğün bir sınırı vardır. İnsanoğlu toplumsal hayat içinde birbirinin özgürlük sınırlarını müdahale etme hakkına sahip değildir. Evrensel değerlerde insan hak ve özgürlüklerin tanımında, özellikle  insanlık onurunu çiğneyen, kutsi değerleri zedeleyen, fikir ve ifade yoluyla saldırı yapılamaz ve hakaretlerde  bulunulamaz. Bir arap atasözü vardır, genelde hak ihlal edenler ve had bilmeyenler  için kullanılır.  "Men dakka dukka" çalma kapıyı, çalarlar kapını" boşuna söylenmemiştir. Hakaret, saldırı, terör, haksızlık, zulüm yapan için bumerang gibi misliyle kendini vurur. Bu durumu akıl sahipleri oturup düşünmesi gerekir. Çünkü yapılan yanlışlar ve kötülükler  doğruları getirmez. Bilakis yapılan  kötülükler, kötülük yapan kimseye  misliyle geriye döner.

Profösör

Teröre Lanet Yürüyüşü

Bir düşünürün "Yazı bir silah ise, karikatür kemiğe saplanan bıçaktır" dediğini anımsıyorum. Charlie Hebdo mizah dergisi ise, sürekli İslam Peygamberine hakaret eden çizgileriyle müslümanların kalbine saplanan bir bıçak gibi davranıyor. Bu davranışını da ifade özgürlüğü olarak yapıyor. Fransa'da yapılan yürüyüş de katliamdan çok, dünyaya basın ve  ifade özgürlüğü biçiminde yansıtılılıyor. Unutulmamalıdır ki bu yürüyüş, katliamdan hemen sonra yapılmaktadır. Bu yürüyüşte mizah dergisi Charlie Hebdo'nun adı zikredilerek "Hepimiz Charlie"yiz diyerek özgürlükler hak olarak istenmekte ve terör lanet edilmektedir. Elbette terör lanetlenmeli ve  aynı zamanda da dünyada vuku bulan bütün terör olayları aynı telini görebilmelidir. Asıl mesele terörü oluşturan nedenler üzerinde samimiyetle durulmalıı, bataklıklar tamamen kurutulmalıdır.

Kıtalararası ülkelerdeki nice katliamlar dururken sadece "Hepimiz Charle"yiz  demek ne kadar barış ve huzur konusunda başarılı bir organizasyon olabilir. Batı bütünüyle kısır döngü içindedir. İnsanlık hukuku sadece ulusal  ve vatandaşlık değerleriyle değil, evrensel insan hakları boyutlarında düşünülmelidir. İslam Peygamberine saldırmak, asla basın ve ifade özgürlüğü olamaz. İslam bütün peygamberleri kabul eder.   Fakat sapmaları da reddeder. Biz de kendi içimizdeki sapmalara karşı durur ve eleştiririz. Herşeye rağmen "Dinde zorlama yoktur" uyarısıyla da başka din mensuplarına hakarette bulunamayız. Bu bizim inancımız ve kültürümüzde yoktur. İslam medeniyeti farklılıkların bir arada barış ve huzur içinde yaşadığı hoşgörü kültürüdür.

Hiç kimse, kimseye zulmedemez, hakaret edemez. Haksız yere yapılan bütün saldırıların bumerang gibi etki yaptığını görememek gaflete düşmek demektir. Burada söylemek istediğimiz Charlie Hebdo mizah dergisinin İslam Peygamberi Hazreti Muhammed'e karikatür yoluyla sürekli saldırması ve kışkırtıcı hakaretlerde bulunmasını unutmemamız gerekir. Çünkü inanç değerlerine saldırıyı ifade özgürlüğü olarak kabul etmek asla mümkün değildir. Her tür inanç, ırk ve bölgesel farklılıklar dışlanmamalıdır. Yapılan terür olaylarını İslam'la ilişkilendirilmemeli, İslam'la etiketlendirilmemelidir. Her tür terörü adaletsizliğin, kısır politikaların aynı zamanda sosyal patlamaların bir sonucu olarak da görülmelidir.

Profösör