Vatan Sağolsun...

Yürekten Sevmek

Evrendeki bütün varlıkların kaderi birbirine bağlıdır. Bir gezegen yörüngesinden çıkmış olsa kıyamet kopar. Kıyamet sadece dünyanın hallaç pamuğu gibi atıldığı gün değil, evrendeki bütün gezegenlerle birlikte bir çöküş günüdür. Dünyanın bir ucunda bir kelebek yürekten kanat çırpsa, diğer ucundaki bir yüreği hoplatmaya değerdir. Bir yürek  gerçekten seviyorsa eğer, hayat devam eder, sevmeye ve yaşamaya değer.

Profösör

Yağmur Gibi; Duygu Seline Kapılmak...

Gözbebeklerini kör edecek derecede, kılıçtan bile keskin bir ışık zifri karanlık odayı aydınlatıyordu. Ömrü hayatında böyle bir şimşek silsilesini görmemişti. Arkasından  öyle bir gök gürüldedi ki. Adeta gök kubbe çatırdayarak ikiye ayrılıyordu. Genç kız aslında ne şimşekten, ne de gök gürültüsünden korkardı. Onun tek korkusu sadece yalnızlıktı. Fakat bu sefer başka bir tabiyat kanunu işliyorsu sanki; gökten baraj boşanır gibi yağmur yağıyordu. Bu öyle bir yağmur ki; pencereden sokağa baktığında sokakta seller akıyordu. Şimşek habire çakıyor; habire gök çatırdıyor, habire yağmur yağıyor, bir nefeslik bile ara vermiyordu. İçinden eyvah dedi. Sanki  beklenen kıyamet buydu. Kıyamet böyle kopacaktı. Birden içi ürperdi. Bu yaz gününde vücudu üşüdü sanki. Belki de  genç kız yalnızlığını daha derinden yaşıyordu. Korku içini bürüdü. Ağlamaya başladı. Yalnızdı, yapayalnızdı. Bu sefer haykıra haykıra ağlamaya başladı. Oysa nice arkadaşları vardı. Hepsi de yüzeysel ilişkilerdi. Çıkar ilişkisi vardı. Sadece bir arkadaşıyal duygusal bir bağ kurmuştu. Bu genç kız karıncaları bile düşünürdü. Karınca yuvalarına su bastığını, bütün karıncaların telef olabileceğini düşündü. Bir o kadar sokakta yaşayanlar, evi barkı olmayanlar. Ya da mahsülünü tarlada yitiren kavruk anadolu insanlanlarını düşündü. Bu kadar duyarlı olmalı mıydı!.. Her şey takdiri ilahidir diye düşündü. Sadece içinde sindiremediği şey, çok sevdiği, çok güvendiği arkadaşım ve dostum dediği kişinin onu terketmesiydi. Arkadaşım ve dostum dediği kişi, bir duygu seline kapılıp yok olup gitmişti. Belkide onu kontrolsüz bir sel ve bir anafor denizin dibine çekmişti. 

Profösör

Kıyamet koparsa, hepimiz birlikte kıyameti yaşarız

Hayat; yaşamaktır.. Canlılıktır.. Diriliktir. Bütün canlıların neslinin devamıdır. Bu hayat tarifi; çok kolay bir tabir gibi gelebilir insanlara. Önemli olan bizim nasıl yaşadığımızdır. En az balta girmemiş ormanlarda yaşayan çanlılar kadar fıtri bir hayatımız, doğal bir yaşam anlayışımız olması gerekir. Yaşadığımız bu hayatı neye göre değerlendirmeliyiz.  Doğruluk, iyilik ve güzellik kavramlarını neye göre ve ne ölçü içerisinde değerlendirmeliyiz ki, yaşantımız, tavrımız ve davranışlarımız doğal olsun ve fıtri bir özellik taşısın!  Bütün mesele bunu kavrayabilmekte. Öyle bir dünyada yaşıyoruz ki insanlık kendi kendine zulüm ediyor.  Doğal hayatın dengelerini bozacak şekilde davranıyor. Özgürlüğü kölelik düzeni içinde buluyor.  Nefsinin, arzularının, ihtiraslarının esiri oluyor. Kendisiyle yabancılaşabiliyor. Sevgi, şefkat ve merhamet duyguları köreliyor. Ancak kendi ruhunun imparatoru olmak istiyor. Kendi kendine çelişiyor. Ulvi inançlar, ahlak ve adab nedir bilmiyor. Gündelik yaşıyor. Tüketiyor. Aslında böyle düşünüp, böyle yaşamakla kendini tüketiyor. Geleceğini tüketiyor. Soyunu sopunu tüketiyor. İnsanlığını tüketiyor. Evrendeki varlığını ve bütün varlıklar karşısında itibarını tüketiyor.

Hayvanlar ve diğer canlılara gelince, onlar da ilk yaratılıştan bu yana doğal hayatını yaşıyorlar. Onların doğal ve fıtri hayatlarını yaşamakla nesillerini devam ettirmeleri gibi doğal ve fıtri hakları vardır. Oysa biz insanlar onların var oluşlarıyla birlikte bu dünyayı paylaşırken, onlara dürüst davranmadan geleceklerini yok etme tehdidi içinde bulunuyoruz. Oysa onların varlıkları bizim varlığımızla, biz insanların varlığı da onların var olmasıyla eşdeğerdir. Kıyamet koparsa, hepimiz birlikte kıyameti yaşarız. Tsunami olursa hepimiz içinde boğuluruz.. Kendi kendimizin kölesi olmak yerine ancak Allah'a kul olursak, sevgi, şefkat ve merhamet sahibi oluruz. Fıtri ve doğal hayatı ancak öyle yaşayabiliriz. 

Profösör