Herşeye Şükür

Yoklukta başınızı sokacak bir gecekondu eviniz. Kışın 

soğukta içinde sevgiyle yanan bir maşinganız, anne eliyle 

yapılmış, tarifini çözemediğimiz nefis kurabiyeleriniz olsun 

yeter. İnsan hayatında iz bırakan o kadar değerli anı var ki; 

geride bıraktığımız her an için sonsuza kadar şükretmeye 

değer.

Profösör

Sağlık Olsun!..

İki sene önceki halim. Kırtepe'den bir anım. Simsiyah gecem, masmavi gökyüzüm, küsmüş bana dolunayım desem!.. Doğrudur. Yaz dönüşünde tatil bitecek ve İstanbul'a döndüğümde "Nedir bu halsizliğim" diyeceğim. Hastahaneler, tedkikler sonrası açık kalp ameliyatıyla yeniden dirileceğim.

Profösör

Fotoğraf çekilirken ben, ben olmaktan çıkıyorum neden!.. İçimde birikmiş onca öfke varken; en büyük zaafım merhametim. İyilik yapan iyilik bulur mu dersen; nice nankörlerle karşılaştım ben. İşte geliyoruz ve gidiyoruz; renkler içinde kayboluyoruz. 

Yol varsa gideni var, dağlar varsa aşanı var. Toprak varsa ekeni var. Su varsa içeni var. 

Yaşa, yaşa,  nereye kadar!.. Ömrün sonunda ölüm var...

Profösör

Çocukluğumuzda sıkça karşılaştığımız sorulardan biri de  Ne olacaksın büyüyünca sen derlerdi. ben de hazır cevap, Muhtar olacağım derdim hemen. Muhtar demek herkesin kendisine saygı duyduğu adam demekti. Muhtar generalden de büyük insan demekti. Muhtar olamadık, Başkomutan tarafından  saraya kabul edelmesek de, askerliğimizi yedek subay asteğmen olarak yaptık. Herhangi bir acil durumda göreve çağrılırsak eğer;  teğmen olarak göreve başlayabiliriz hemen. Bir şapka, bir bakış, bir duruş, bu fotoğrafle belki bir tebessüm oluşturur. 

Fotorafiker: Hurşit Akyıl