Cenaze Kültürü

Bir kesim ölülerinin arkasından "Işıklar içinde yat" cümlesini kullanıyor. Oysa bizim kültürde "Nur içinde yat" denir. Bir kesim ölülerinin arkasından alkış tutar, bir kesim slogan atar, bir kesim de tekbir getirir.  Biszim kültürümüzde sessizce cenazenin arkasından mazarlığa kadar yürünür ve defin işlemleri yapılır. Cenaze omuzlarda iken gösteri amaçla ölünün ruhu incitilmez. Bizde resmi cenaze törenlerinde artık bandoyla cenaze marşı adeti de kaldırılmış olması isabetli bir karar olduğunu söyleyebilirim. Ölünün arkasından giden cemaat bütün vakarıyla ölüyü toprağa verir. Kuran okunur ve dualar edilir. 

Profösör

Bir Gün!..

Bir  cenaze evi düşünün ki; bir odada Kur'an okunur, bir odada tütsü yakılır. Yine aynı cenaze evinde bir odada yemek yenir, diğer odada  ağlaşılır ağıt yakılır. Çocuklar yaramazlık yapmaz, suskun ve puskundur; çünkü  azrail can alır, acımasızdır. Tavuklar bile gıdaklamaz ve  yumurta yapmaz. Azrail bu sanki yukarıdan bakıyordur;  bir korku, bir üzüntü ve bir hüzün çökmüştür yüreklere... 

Aynı çocukluğumda ninemin ölüşü gibi. Sonra avluda yanan bir kazan, ılıtılır su, maşrapa yerine kullanılır bir su kabağı. Çarşaflarla çevrilmiş bir mekan ve  bir teneşir. Cenazeyi bekler dört kolu olan bir tabut... Biraz sonra cenazeyi almak için cemaat gelecektir. Arkasından el sallanmaz, su dökülmez. Artık elveda bile diyemeden bu son gidiştir. Bir ün kopar cenazenin ardından; acı acı ağlayışlar, çığrışlar ve diz dövüşler. 

Bir gün bizim de kapımız çalınacak, bir gün bize de uğranılacak. Bir gün bizim taşıdığımız bu  hüzünü, geride kalanlar da tadacak.  

Profösör