Çocuklarımız; Allah'ın bize birer armağanıdır

 

Eh artık!. Pes doğrusu!.. "Çocuk yapmak istiyoruz" ya da "Çocuk Yapmalıyız" diyen cümlelerle karşılaşıyoruz. Özellikle Televizyonlardaki izdivaç programlarında sıkça böyle cümleler sarf edilir oldu. Sanki patlıcan oturtma yemek yapıyorlar!. Ne kadar banal cümleler. Bilmiyorlar ki; bizim kültürümüzde çocuk yapmak yoktur. Çocuk istenir. Ya da çocuk edinilir.

Allah'tan evlat istenir; Allah evlat verir bizlere. Yüreklerdeki sevgiler perçinleşir. Bel ve bereket artar. Çocuk yapmak eylemi, sadece cinsel imgeleri çağrıştırır. Çocuk istemek, çocuk edinmek,; yeni bir nesil yetiştirmektir. İdeal olan insanlık için altın bir nesil yetiştirebilmektir.

Çocukluğumuz.. Çocuklarımız...

Büyüklerimizden hep şu sözü duyarız; "Bizim çocukluğumuz yokluk içinde geçti.." Önemli olan yokluk içinde çocukluğumuzun geçmesi değil, tam aksine mutlu geçmesidir. Anadolumuzun köy ve kasabalrında yaşayan çocuklarımızı düşünüyorum. Kentlerde ve metropollerde annesiyle yalınayak çöp toplayan sümüklü çocukları düşünüyorum. Onların yüz ifadelerini iyi okuyorum. Ağladıkları zaman boncuk boncuk gözyaşlarını, güldükleri zaman yüzlerine oturan mutluluklarını paylaşıyorum.

Sevinçleri, hüzünleri, tedirginlikleri, hırçınlıkları, ışıltılı gözleri, kırmızı yanaklarıyla, bütün çocukları seviyorum. Kare kare fotoğraf veren duruşlarını sabitliyen Asuman Özdemir'in siyah beyez çektiği bu 'ağlayan çocuk' bu fotoğrafını masumiyet dünyasına armağan ediyorum. "Çocuklar geleceğimizdir. Geleceğimiz çocuklarımızdır." Onların tebessümü, barışcıl ve insancıl bir dünya için bir umuttur.