Bir zamanlar sosyal sorumluluk projeleri için medya iletişim desteği vermemiz isteniyordu. Genellikle derneklerde, bilen ve bilmeyen her gönüllü projelere katkı sağlayarak varlıklarını gösterirlerdi. Nedense önceden bir gündem belirleme olmadığı için toplantılar saatler sürebiliyordu. Bu şekilde da sağlıklı bir sonuç almak zorlaşıyordu. Bunun çaresi alanında uzman olan kişilerin bir araya gelerek çalışmalarını eşgüdümlü yapmaları gerekiyordu. Sonra da, gönüllülerin katılımıyla bu projelerde yapabilecekleri işler için görev tanımlarının yapılarak iyi sonuçlar elde edilmeliydi.
Yine böyle bir toplantı içinde masa etrafında toplanmış, sağır ve dilsiz çocukların eğitiminde bilgisayarın yeri konuşulurken bir taraftan engelli çocuklara ücretsiz bilgisayar temini için çalışma yürütüyorduk. Karşımda oturan ve gruptan bir gönüllü, benim de konuşmam bittikten sonra bana "Beyefendi çok sempatiksiniz" deyiverdi. Oysa biz konuya tam odaklanmışken böyle bir iltifatla karşılaşmam sonucu ne diyeceğimi bilemedim. Eskiden birazcık mizahla ilgilendiğimiz için, anında bir cevap vermek durumum hâsıl oldu. Bu cümleye karşılık "Efendim benim bebekliğimde ayacıklarım pek üşürmüş. O zaman anneciğim bana ayacıklarım üşümesin diye patikler örermiş. Patikleri giyer giymez ayacıklarım üşümez ve bebeklik şirinliği içinde tebessüm edermişim. Doğal olarak bebekliğimde anneciğim patik örüp bana giydirdiği için sempatik olabilirim." diyerek karşımdaki kişinin bana yaptığı iltifatı görmemezlikten gelemedim. Bu hazır cevap karşısında muhatabımın yüzündeki ifadeyi anlatabilmem mümkün değildir.
Herkes gülsün.. Herkes güldürsün. Kimsenin suratı asılmasın. Herkes sempatik olsun.. Kimse antipatik olmasın.
Profösör
